| Notities |
- Maria Petronella Sluyter is geboren op 8 juli 1907 in Utrecht. Haar verloofde Herman Johannes Martinus Scheuer (27 januari 1906 in Amsterdam) ging in 1928 als assistent planter naar de oostkust van Sumatra omdat er voor hem in Nederland in crisistijd geen werk was. Ze trouwde in 1929 met de handschoen en reisde direct na het huwelijk per boot naar Sumatra. Haar man werkte daar op een tabaksplantage op Sumatra. Ze kregen twee kinderen, Han (1930) en Marijke (1935). Ze woonden op de Serdang Cultuur mij. in Perbaoengan, Sumatra. Haar kinderen gingen naar de Planters School Vereniging in Brastagi omdat de afstand tot de plantage te groot was om dagelijks op en neer te rijden. Na de Japanse invasie werd haar man krijgsgevangen genomen en ze zagen hem 3,5 jaar niet. Maria vertrok van de plantage richting Brastagi om zo dicht mogelijk bij haar kinderen te zijn.
Maria werd assistent padvindstersleidster (vaan) bij de Opinogroep van Akela van Braningen in 1942. Op 27 november 1942 wordt ze door Guido Renardel de Lavalette geïnstalleerd en krijgt de gildenaam OHVU, een afkorting van Opino Houdt Van U. Hierbij waren ook de padvindsters van de Skoth groep en de leiding van de kaboutergroep aanwezig. Haar dochter Marijke werd op 1 maart 1943 als kabouter geïnstalleerd bij de tweede
kabouterkring. Zoon Han wordt op 15 oktober 1942 als verkenner geïnstalleerd bij de Pioniertroep.
Maria en haar kinderen werden door de japanners geïnterneerd in Kamp Brastagi. Ze verbleef met haar dochter in de Rode Zaal van de lagere school. Dit was zelfde ruimte waar Akela van Braningen woonde. Haar zoon zat in Harissons. Brastagi was een gemengd Japans interneringskamp op Noord-Sumatra, 60 km ten zuiden van Medan aan het Toba-meer. Het kamp was ondergebracht in het gebouwencomplex van de Planters School Vereeniging Brastagi. De vrouwen en kinderen die op de hoogvlakte rondom Brastagi en Kaban Djahe verbleven en enkele oudere mannen werden geïnterneerd in de kostschool waar normaal accommodatie was voor 200 kinderen. De kampleiding was Nederlands. Op 16 april 1942 opende het kamp en waren er 939 mannen, vrouwen en kinderen gevangen.
Na de eerste chaotische weken vond iedereen een plekje. Vrouwen en meisjes sliepen bij elkaar in de voormalige klaslokalen en kinderslaapzalen, jongens ouder dan 8 jaar sliepen apart. Het kamp bestond uit een groot hoofdgebouw, rondom een binnentuin gebouwd, met aan de ene kant de lagere school met een zeer ruim gymnastieklokaal en het kleinere H.B.S. gebouw. Aan de andere kant van het hoofdgebouw stond het nieuwe meisjeshuis, ziekenhuis en het z.g. straatje, waar een aantal gebouwde huisjes voor de onderwijzers
waren, een voetbalveld en een klein park, het Vondelpark. Voor de oorlog was er al een Scoutinggroep in Brastagi. Na de Japanse bezetting stopten de Scoutingactiviteiten. In het geheim vormde Akela van Braningen met een aantal jongens de Pioniersgroep met de patrouilles Arenden en Panters. Om de jongens en meiden in het Scouts in de oorlog 2 kamp wat om handen te geven lukte het Akela van Braningen van de Nederlandse
kampleiding toestemming te krijgen ‘officieel’ met Scoutingactiviteiten te starten. Scouting werd in principe door de Japanners verboden, maar soms wel oogluikend toegestaan.
Gedurende de oorlog waren ze soms strenger en soms meegaander. Op tien augustus 1942 werd de Afdeling Brastagi opgericht. Het afdelingsbestuur werd gevormd door Hopman Meijerink, Oehoe Oomen (Kabouters), Akela Hoek (welpen), Akstra Renardel de Lavalette (padvindsters) en Akela van Braningen als secretaresse. Voor de jongens waren er 2 welpenhordes en twee jongenstroepen: de Pioniers en de Rimboejagers. Voor de meisjes werd gestart met 2 kabouterkringen en twee meisjestroepen: Skoth (Steeds klaar om te helpen) en OPINO (Opgericht in Oorlogstijd). Ze hadden khaki uniformen maar de patrouillelinten waren het enige Scouting kenmerk. Haar zoon Han wordt op 15 oktober 1942 geïnstalleerd bij de Pioniertroep.
In september 1942 timmerden de jongens een hoek in de gymzaal om apart te kunnen zitten met de troepraad. “De Wigwam” werd het centrum van de afdeling Brastagi, met een deur die zelfs een goed slot had. Negen zware houtblokken om een echt brandend imitatie kampvuur verhoogden de gezelligheid. Het portret van Baden-Powell vond een plaatsje aan de muur op een blauwe jamboree-das. Op de 28e wordt De Wigwam ingewijd. In oktober werden van twee oude jurken vlaggen gemaakt voor de verschillende onderdelen. Op 27
november werd Maria geïnstalleerd als Vaan (leidster) bij de padvindsters van de Opinogroep. Ze kreeg als gildenaam OHVU (Opino Houdt Van U). Op 22 december 1942 werden de geïnterneerden uit het Dokter Fonds ziekenhuis in Pematang Siantar overgebracht naar Brastagi. Er kwamen bijna 700 mensen bij. De scouts
hielpen mee iedereen naar hun slaapverblijf te wijzen en spullen te dragen. Alle lessen op school en bijeenkomsten werden verboden en de lokalen werden gebruikt voor de huisvesting. Mede door de toestroom van de nieuwe bewoners bleek in januari 1943 Scouting zo populair dat er ondertussen 3 jongenstroepen, 4 welpenhordes, 3 meisjestroepen, 4 kabouterkringen en een pionierstersstam waren, samen ruim 450 leden.
Haar dochter Marijke werd op 1 maart 1943 als kabouter geïnstalleerd bij de tweede kabouterkring.
Op 31 mei 1943 moesten de oudste jongens naar het mannenkamp Soengei Sengkol. Onder de groep zaten ook de oudere patrouilleleiders. Intussen werd ook een nieuw afdelingsbestuur gevormd, omdat Hopman Meijerink door de Japanners zwaar mishandeld was. Naast Hiawatha Van Braningen als presidente en Awanda Put als secretaresse waren Akstra Renardel de Lavalette, Akela Hoek en Oehoe Overdijkink bestuurslid.
Eind ’43 was de sfeer in het kamp erg bedrukt en dit raakte ook Scouting. Kinderen liepen weg en jongens die wel lid bleven werden gepest. De twee jongenstroepen werden hierdoor verboden door de afdelingsleiding. Maar begin ’44 kwam er weer nieuwe energie. Er werd een nieuwe pioniersgroep opgericht met de patrouilles panters, eekhoorns, vossen en bevers. Ria Eikens werd geïnstalleerd als padvindster in aanwezigheid van alle 25 leidsters. Ze werd kampleidster en kreeg het voor elkaar dat de Japanse commandant Scouting toestond. Toen er na verloop van tijd een Japanse official onverwacht op inspectie kwam, droeg Eikens een padvindsters uniform en maakte iedereen zich zorgen om de gevolgen. De Japanner gaf haar hartelijk een hand. Hij was ook scout en had de Jamboree in 1937 bezocht.
Scouts in de oorlog 3
Half december 1944 moesten alle jongens die ouder dan 10 waren het kamp verlaten naar het mannenkamp Si Rengorengo. Han was één van deze jongens. Het leven werd steeds zwaarder in Brastagi. Alleen de Opino groep ging door tot het eind, met 4 patrouilles. Medio juni 1945 sloot het kamp en werden 1347 vrouwen en kinderen naar kamp Aek Pamienke III gebracht. Ook daar was Ria Eikens kampleidster. Het kamp Aek Pamienke bestond uit drie afzonderlijke kampcomplexen midden tussen de rubberbossen aan de spoorlijn van Medan naar Rantau Prapat, tussen het station Aek Pamienke en het plaatsje Bandar Doerian. De kampen waren omheind met prikkeldraad. De mensen waren ondergebracht in barakken (sommigen spreken van koeliehuisjes) in open plaatsen in de jungle, gemaakt van stokken en planken met een atap-dakbedekking. Na de overgave van de Japanners op 15 augustus was pas 25 augustus de dag dat de gevangenen echt vrij waren. Nora Prins en Ria Eikens stonden op een podium en Ria had in haar armen de driekleur. De padvindsters mochten deze hijsen.
Na de Japanse overgave verbleven Maria met haar kinderen in Medan. Begin Januari vertrokken ze naar Singapore waar hun vader was en vervolgens gingen Maria en de kinderen met de Nieuw Amsterdam, het vlaggenschip van de HAL, naar Nederland. Toen een half jaar later de situatie op Sumatra’s oostkust onder controle van de Nederlandse troepen lag, zijn Maria en haar dochter teruggekeerd naar Sumatra. Han bleef achter bij familie om zijn HBS af te maken en vervolgens mij aan te melden voor de officiersopleiding
van de Marine.
Maria is niet ongeschonden door de kamptijd gekomen. Ze had door een val in de kampkeuken een uiterst kwalijke rugschade opgelopen en werd in 1950 daaraan in Amsterdam geopereerd; zij overleed een week later op 20 mei aan een embolie. Haar man is tot 1956 verbonden gebleven aan zijn rubberonderneming op Sumatra. Hij kwam begin 1956 naar Nederland en overleed op 29 mei 1956 in Utrecht aan een leverkwaal als gevolg van de vele keren malaria die hij aan de Dodenspoorweg had opgelopen.
|
1907 - 1950 (42 jaar) 
Foto's versturen
Heeft 6 voorvaders en 22 nakomelingen in deze stamboom.
Dirk Barend Sluyter, geb. 12 feb 1875, Oudshoorn, , Zuid-Holland, The Netherlands 
